«نیمه‌ی پنهان»

همیشه دوست داشتم با مردی همراه شوم که خود را با تمام آن‌چه هستم به او بنمایانم. با تمام ضعف‌ها و قوت‌هایم.

با تمام آن‌چه دوست دارم و دوست ندارم. با تمام رویاهای معصومانه‌ام. با تمام معصومیت عاشقانه‌ام، دوست داشتم که عاشق این «معصومیت عاشقانه» شود؛ که آن را به‌عنوان زیباترین حقیقت وجودم، با تمام وجود، محترمانه، عاشقانه، دوست بدارد، پاس بدارد، سپاس‌ گزارد زندگی را که او را در پیوند با زنی قرار داد که عاشقانه می‌گوید: «زیباترین حقیقت وجودش عشق زنانه‌ی معصومانه‌ی اوست.»

که مرا با همین خود، هرچه که هستم، دوست بدارد، صادقانه دوست بدارد.

که زیباترین و بکرترین سروده‌های عاشقی را از بندبند وجودم، از زلال چشمانم، از فکر عریانم و از عریان تنم، ناگفته، نانوشته، بخواند؛ که اگر هم نخواند، ناگفته، نانوشته، وقتی گفتم، وقتی نوشتم، وقتی خواندم برایش، مردانه بشنود این شنیده‌ها را.

که نگاهی داشته باشد به‌قدرت آفتاب تا تمام آن‌چه را که باید از اعماق نگاهم بیابد، دریابد و آن را صادقانه، متهورانه، به‌ خاطر بسپارد، عاشقانه.

که خنده‌هایم را به هر بهانه‌ای که باشد بخواهد و گریه‌هایم را همیشه دوست بدارد، تاب بیاورد، حوصله‌ی شنیدن داشته باشد.

اگر از لایه‌لایه‌های وجودم، از برگ‌برگ دفتر عمرم، صادقانه گفتم برایش، آن‌گونه بشنود که با افتخار از شعورش خرسند شوم. شعوری که لیاقت شنیدن واقعیت و صداقت را دارد. شعوری بسیار که برای شنیدن تمام راستی‌ها جا دارد.

هرگز نمی‌خواستم که ته قلب زنانه‌ی شرافتمندم، شور عاطفی‌ام به خود متظاهر حسابگر برخاسته از اضطرارهای بیرونی امکان وجود دهد، همین شعور عاطفی از یک‌سو مرا به صادقانه‌زیستن زیر یک سقف با کسی که روزی می‌خواهد همراه زندگی‌ام شود دعوت می‌کرد. (صادقانه زیستن، یعنی ناب‌ترین نوع زیستن) و از سوی دیگر مرا توانی می داد، وصف‌نشدنی در قبول مسئولیت سخت، سنگین اما مقدس زندگی مشترک:تعهّد، وفاداری، پاکی و عشق، عشقی که هرچه بیش‌تر بورزی به‌ همراه و هم‌رازت، هم‌قلبت، تمام نمی‌شود، هر لحظه از نو زاده می‌شود.

تجربه‌ی تلخ و گران‌قدر زندگی، اما، رویی دیگر نشانم داد. آن‌گونه که آرزو داشتم و حق داشتم که آرزو داشته باشم، نه چشمی یافتم، نه گوشی و نه شعوری؛ حتی برای درک‌ نیمه‌ی آشکار وجودم.

هرچه خواستم، هرچه آرزو کردم، وارونه‌اش را یافتم. سخت، سنگین، غریب و بی‌انصاف که در پایان او را نامحرمی یافتم با شعوری تعریف‌شده برای فهمیدن هر آن‌چه غیر از من و نه همدلی برای هم‌سقف‌شدن با من!

اما، همچنان جسورانه، شجاعانه و صادقانه، شعوری را می‌جویم که هرگز به او دروغ نگویم و قلبی که بشناسد تمام رگ‌های پرآوارِ از عشق سبزشده‌ام را.

مردی که قلبم به او وفادار بماند، نه‌تنها جسمم و جنسم، که مردی که تنها وفاداری جنسی را کافی بداند و بخواهد، احمقی است که هیچ از زن نمی‌داند.

یافتنش هر بهایی داشته باشد، می‌پردازم اما با غیر از او هرگز هم‌سقف نمی‌شوم، هرگز.

                                                                                                                         خرداد۸۳